عكس خدا در اشك عاشق است

 قطره دلش دريا مي خواست.خيلي وقت بود.هر بار خدا مي گفت:

 "از قطره تا دريا راهي ست طولاني..هر قطره را لياقت دريا هست."

 قطره عبور كردوگذشت.قطره پشت سر گذاشت.قطره ايستاد و

 منجمد شد.قطره روان شد و راه افتاد.قطره از دست داد و به

 آسمان رفت و هر بار چيزي از رنج و عشق و صبوري آموخت...

 تا روزي كه خدا گفت:

 "امروز روز توست...روز دريا شدن..."

 خدا قطره را به دريا رساند.قطره طعم دريا را چشيد.

طعم دريا شدن را...

 اما!روزي قطره به خدا گفت:

 "از دريا بزرگ تر،آري از دريا بزرگ تر هم هست؟؟"

 خدا گفت:"هست"

 قطره گفت:"پس من آن را مي خواهم.بزرگ ترين را.بي نهايت را.."

 خدا قطره را برداشت و در قلب آدم گذاشت و گفت:

 ""اينجا بي نهايت است""

 آدم عاشق بود.دنبال كلمه اي مي گشت تا عشق را توي آن بريزد.

 اما هيچ كلمه اي توان سنگيني عشق را نداشت.آدم همه ي عشقش

 را توي قطره ريخت.قطره از قلب عاشق عبور كرد و وقتي كه

 قطره از چشم عاشق چكيد....خدا گفت:

 "*"حالا توبي نهايتي؛زيرا كه عكس من در اشك عاشق است"*"